Tuesday, February 27, 2018

सखू म्हातारी

आमच्या लहानपणी सखू म्हातारी आठ बैलांचा नांगर धरायची. मारकी बैलं दोन कासरं लावून एकटी कुळवाला जुंपायची. स्वत: बैलगाडीत कडबा रचून गाडी चालवायची. ती गाडीत कडबा रचायची अन नवरा अधू हातानं खालून पेंड्या वर टाकायचा. सोळा हाताची कडब्याची गंज एखाद्या गड्याला लाजवेल अशी रचायची. सखू म्हातारीचा नवरा उजव्या हातानं अधू होता. त्याला जास्त कष्टाची काम जमायची नाहीत. सखू म्हातारीची दोन बैलं होती. बैलं मारकी असूनही ती दोन कासरं लावून नांगरटीत घालायची. गड्यागत चाबकाचे फटके टाकायची अन म्हणायची, “आता तुझी मस्ती जिरल बघ चांगली! माझ्यावर शिंग उगारतुयास व्ह्य रं!.” नऊवारी लुगड्याचा कासोटा घातलेली सखू म्हातारी आठ बैलांचा किर्लोस्कर नांगर असा भेगाळलेल्या जमिनीत घुसवायची कि तिनं नांगर धरलेल्या रानाला गवत - काशी पुन्हा चिकटणार नाही. तिचा माळावर चाललेला नांगर बघून येणा जाणारा वाटसरू रस्त्यात थांबून बघतच बसायचा. नांगर तासातनं पुढ जाईना कि सखू म्हातारी दुसऱ्या गड्याकडे बघून ओरडायची, “ आरं त्या मधल्या सर्ज्यावर ढेकुळ फेका! खरी खोड तिथच हाय बघा!” येणारा जाणारा वाटसरू तंबाखू मळत बघतच बसायचा. म्हणायचा, “गड्या याला म्हणायची बाय! अशी बाय जेच्या प्रपंचाला हाय त्येची जनमभर मजा हाय!”

पूर्ण कथा वाचा लवकरच पुस्तक रुपात.....

#ज्ञानदेवपोळ


No comments:

Post a Comment